Statystyki odwiedzin  

Dzisiaj: 7
Wczoraj: 18
Poprzedni tydzień: 106
Poprzedni miesiąc: 303
Ogółem: 93599

Poland 60.5%Poland
United States 34.2%United States
United Kingdom 2.1%United Kingdom
Germany 0.7%Germany
France 0.5%France
   

   

   

   

   

   

   

   

   
 
   
   

 Biskup Józef Wojtarowicz (1840-1850)

 Ksiądz biskup Józef Grzegorz Wojtarowicz syn Wawrzyńca i Salomei z domu Kabaj (fot.1). Urodził się 10 marca 1791 r. w rodzinie włościańskiej w Szynwałdzie koło Tarnowa. Ochrzcił go stryj ksiądz Franciszek Wojtarowicz. Jego rodzice byli chłopską, niezbyt bogatą, ale szanowaną rodziną. Rodzicami chrzestnymi byli proboszcz ksiądz Antoni Litwiński i jego siostra Regina Litwińska, będąca zarazem gospodynią plebańską. O znaczeniu rodziców może świadczyć fakt zaproszenia drugiej pary chrzestnych, Wawrzyńca Litwińskiego i Agaty Krakowskiej. W latach 1805-1808 uczył się w miejscowej szkole ludowej, po ukończeniu której rozpoczął kształcenie w tarnowskim gimnazjum. Katechetą w gimnazjum był ks. J. Janikowski, jego późniejszy współ konsekrator. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie rozpoczął studia teologiczne we Lwowie i Wiedniu. Dla jego formacji duszpasterskiej duże znaczenie miał kontakt ze św. Klemensem Marią Hofbauerem apostołem Warszawy i Wiednia. Święcenia kapłańskie otrzymał w Wiedniu z rąk biskupa pomocniczego M. Steidla 27 lipca 1817 r. Po święceniach pracował jako wikary w Jarosławiu. W 1819 r. został profesorem teologii moralnej w nowo erygowanym seminarium w Przemyślu. Równocześnie przez pewien czas pełnił funkcję kanclerza kurii diecezjalnej przemyskiej. W 1830 r. został honorowym kanonikiem tamtejszej kapituły katedralnej a w 1835 r. prałatem scholastykiem tej kapituły, w 1836 r. jej prepozytem. W latach 1836-1839 był oficjałem sądu i wikariuszem generalnym bpa M. Korczyńskiego, a po jego śmierci w 1839 roku wybrany został administratorem diecezji przemyskiej. Po przeniesieniu bpa. F. Zachariasiewicza z Tarnowa na biskupstwo przemyskie ks. Józef Wojtarowicz otrzymał nominację na biskupstwo tarnowskie w 1840 roku. Papież Grzegorz XVI bullą „Apostolatus officium" z dnia 13 lipca tego roku prekonizował go na biskupstwo w Tarnowie. 22 listopada 1840 r. konsekrował go w katedrze przemyskiej biskup F. Zachariasiewicz. Współ konsekratorami byli ks. Śnigórski, biskup greckokatolicki i za dyspensą papieską, ks. J. Janikowski, dziekan kapituły tarnowskiej. 

Ksiądz biskup Józef Grzegorz
Wojtarowicz (fot.1)

 Uroczysty ingres do katedry tarnowskiej odbył się 29 listopada 1840 roku. W dniu ingresu biskup Wojtarowicz ogłosił list pasterski po polsku i łacinie do duchowieństwa i wiernych, w którym nakreślił główne punkty swoich rządów. Czyli wychowanie młodzieży, zakładanie szkół parafialnych, podniesienie i uaktywnienie życia wewnętrznego księży i wiernych, opieka nad służbą, walka z pijaństwem. Zgodnie z tym programem jeszcze w tym samym roku wprowadził język polski do notyfikacji diecezjalnych, wydawanych do tej pory w języku łaciński i niemieckim. Będąc biskupem nie zapomniał o swojej rodzinnej wsi, którą nadal odwiedzał. Wydał szereg zarządzeń w sprawie katechizacji w szkole i w kościele. W 1843 roku rozpoczął wizytację diecezji. Polecał nauczać lud pieśni kościelnych, różańca i korzystania z polskich modlitewników. Wciągu 9 lat pasterzowania rozbudował szkolnictwo średnie, żeńskie, trywialne, parafialne i filialne. W latach 1841-1845 utworzył 7 nowych dekanatów tarnowski, bialski, czchowski, dobczycki, makowski, dąbrowski i wielopolski. W 1844 roku doprowadził do powstania Towarzystwa Wstrzemięźliwości, do walki z pijaństwem. Zaangażował się osobiście w tę akcję i tylko w roku powstania na 1 040 947 wiernych w jego diecezji aż 433 469 (41,6%) osób złożyło śluby całkowitej abstynencji a 297 657 (28,49%) miernej abstynencji. Było to największe osiągniecie w tym zakresie na ziemiach polskich, zaniechane po wydarzeniach z 1846 roku. Rządy jego przypadły na dziesięciolecie największego nasilenia klęsk elementarnych jakie nawiedziły Galicję, a diecezję tarnowską w szczególności. Były to epidemie, powodzie, nieurodzaj, głód, pożary. Rzeź galicyjska, której główną sceną była diecezja tarnowska i niespokojny rok 1848 Wiosny Ludów stwarzały tło, na którym przyszło działać nowemu biskupowi. 20 lutego 1846 r. wydał odezwę do ludu wiejskiego, w której zachęcał do opamiętania się i spokojnej pracy. Po otrzymaniu breve Grzegorza XVI z 27.02.1846 r. ogłosił 14 marca odezwę do duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego, w której ustosunkował się do wydarzeń tego roku. Przygotował program naprawy szkód spowodowanych przez rabację. Program ujęty w kilku punktach obejmował m. in. przeprowadzenie w parafiach misji, rekolekcji, wizytacji. Podkreślił rolę dziekanów i przy ich pomocy pragnął dźwigać diecezję z religijnego zaniedbania. Opieszałych i nieudolnych dziekanów usuwał, gorliwych wspierał i pouczał. Żądał dokładnych sprawozdań o stanie duchowieństwa poszczególnych parafii, dekanatów, a także na temat życia parafian. Baczną uwagę zwrócił na seminarium duchowne. Zamianował przełożonymi i profesorami ludzi godnych. Po aresztowaniu kleryków, nadał Seminarium Duchownemu nowy statut i przeprowadził jego reformę personalną i strukturalną. Jednakże najbardziej patriotyczną postawę zajął w czasie Wiosny Ludów. W maju 1848 roku wraz z kilkoma innymi duchownymi jako nieodrodni synowie tej Matki Polski - ojczyzny naszej, jak byli poprzednicy nasi przed podziałem kraju przystąpił do Rady Narodowej we Lwowie. W następnym roku podpisał memoriał do cesarza Franciszka Józefa o przywrócenie Kościołowi katolickiemu pełnej wolności. Dlatego po jego upadku spadły na księży represje, wielu z nich aresztowano, przetrzymywano w więzieniach we Lwowie, Nowym Sączu, Przeworsku, Spibergu i innych. Na szczęście już w następnym roku ogłoszono amnestię i zwolniono skazańców. Biskup Wojtarowicz przyjął wówczas powtórnie do seminarium kleryków usuniętych wcześniej za udział w spisku, a księżom zwolnionym z więzienia zapewnił pracę. Biskup Wojtarowicz wiele razy naraził się władzom austriackim. W pierwszej połowie 1850 r. wezwało go ministerium do Wiednia nakazując aby dobrowolnie złożył swą godność. Biskup oświadczył, że ustąpi z biskupstwa, jeżeli tego zażąda Stolica Apostolska. Papież Pius IX w dniu 15 lipca przyjął tę rezygnację. Wyznaczono mu pensję emerytalną w wysokości 5 tysięcy florenów i pozostawiono wolność, co do wyboru miejsca zamieszkania, ale poza diecezją tarnowską. Początkowo rezydował w opactwie cystersów w Mogile, gdzie w 1851 r. święcił księży diecezji tarnowskiej - vacante sede. Następnie przebywał na plebanii w parafii św. Mikołaja od 1857 r. i św. Floriana od 1867 r. w Krakowie, gdzie proboszczem był ks. J. Wilczek, wcześniej profesor seminarium duchownego w Tarnowie. Losy biskupa wygnańca dzielił do śmierci jego kapelan z Tarnowa, ks. J. Tryba (krewny biskupa). Usunięty biskup za swoją patriotyczną postawę cieszył się wielkim szacunkiem w społeczeństwie polskim, zwłaszcza w Krakowie. Pobożnością i pokorą budował wszystkich. Zmarł na plebanii u św. Floriana 31 maja 1875 roku w opinii świętości. Krakowski „Czas" napisał po śmierci biskupa - wygnańca: „W zaciszu tym - zachował świeżość umysłu i wielką gorliwość w sprawach Kościoła i wiary. Śledził on też bacznie wypadki w Kościele i narodzie, czerpiąc ufność w głębokiej wierze i gorącą miłość. Była to piękna postać Pasterza, który dobrowolnie zamienił godność na zakonny niemal żywot". Pogrzeb odbył się 3 czerwca 1875 roku na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Udział wzięli liczni biskupi, w tym tarnowski Józef Alojzy Pukalski, profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego, członkowie Akademii Umiejętności i tłumy mieszkańców Krakowa. Z okazji stuletniej rocznicy śmierci, biskup Jerzy Ablewicz ordynariusz tarnowski, zadecydował o przeniesieniu doczesnych szczątków biskupa Józefa Wojtarowicza do podziemi katedry tarnowskiej. Sprawę ekshumacji zwłok i przeniesienia ich do Tarnowa zlecił tarnowskiej kapitule katedralnej. Ekshumacja zwłok nastąpiła 12 grudnia 1975 r., przywieziono je do Kościoła Św. Floriana. Następnego dnia przewieziono szczątki do katedry tarnowskiej. Po uroczystym nabożeństwie złożono je w podziemiach katedry, w krypcie pod nawą Najświętszego Serca Jezusowego (fot. 2-5).

Krypta pod Bazyliką Katedralną w Tarnowie
gdzie jest grób między innymi biskupa Józefa Wojtarowicza (fot.2-5)

(źródło: www.adt.sl.pl i „Dzieje Gminy Skrzyszów i okolic w zarysie”, autorzy: Andrzej Niedojadło i Grzegorz Kubacki) 

   
© "MIĘDZY NIEBEM A SZYNWAŁDEM" - Nieoficjalny serwis o Parafii N.M.P. Szkaplerznej w Szynwałdzie. Wszelkie prawa zastrzeżone 2010 - 2018